OPIS

Płyty z poliwęglanowe komorowe zwane też płytami kanalikowymi zważywszy na swoje własności mają szerokie zastosowanie w budownictwie.

Płyty stosujemy jako pokrycia dachów, świetlików, przeszklenia pionowe w obiektach przemysłowych, handlowych, sportowo-rekreacyjnych.  Płyty z poliwęglanu kanalikowego świetnie nadają się na zadaszenia tarasów, werand, ogrodów zimowych, szklarnie. Płyty również nadają się do wystroju wnętrz, budowy ścian działowych, sufitów podwieszanych. Z powodzeniem są stosowane w charakterze ekranów akustycznych, jako osłony ochronne.

W naszej ofercie znajdą państwo Produkty: LEXAN, MAKROLON, MARLON czołowych producentów na świecie.

 Szczególnie polecamy Poliwęglan kanalikowy LEXAN LT2UV to jeden z najlepszych materiałów dostępnych na rynku. Posiada wyjątkową przejrzystość. Dwustronna odporność na promieniowanie UV czyni te płyty wyjątkowo trwałymi. Eliminuje ryzyko niewłaściwego montażu stroną niezabezpieczoną w kierunku słońca. Umożliwia wykonanie aplikacji narażonych obustronnie na działanie promieni słonecznych. Płyty kanalikowe odznaczają się dużą wytrzymałością na uderzenia. Są lekkie a zarazem sztywne. Zapewniają optymalne doświetlenie.


 


DANE TECHNICZNE

Płyty są bardzo lekkie w porównaniu z tradycyjnym szkłem. Dodatkowo płyty zapewniają izolację termiczną na dobrym poziomie w zależności od grubości i ilości ścianek.

Dostępne formaty płyt:  2100x4000mm, 2100x6000mm, 2100x7000mm 2100x12000mm  - zapytaj o dostępność i cenę płyt.

 


OBRÓBKA I MONTAŻ

I  N S T R U K C J A  SKŁADOWANIA - OBRÓBKI - MONTAŻU Płyt kanalikowych z PC

UWAGI OGÓLNE

1) Dachy z płyt kanalikowych należy zawsze projektować z pochyleniem co najmniej 5° (ok. 90mm/m.) lub 10% spadku, By zapewnić spływ wody deszczowej.

2) Płyty poliwęglanowe pozostają stabilne podczas długotrwałej pracy w zakresie temperatur od -40°C do +120°C.

3) Zabronione jest chodzenie bezpośrednio po płytach. W przypadkach koniecznych (np. podczas montażu) należy stosować deski („łaty”) oparte na co najmniej kilku żeberkach płyty.

 SKŁADOWANIE

4) Składować płyty na płaskiej powierzchni lub na drewnianych belkach (kantówkach) mających powierzchnię nośną o szerokości minimum 100mm, rozmieszczonych w odstępach nie większych niż 1m. Nie kłaść na rozgrzanych podłożach.

5) Stos płyt okryć starannie nieprzezroczystym jasnym materiałem w celu zabezpieczenia przed wiatrem, deszczem i słońcem. Charakterystycznym zjawiskiem, towarzyszącym składowaniu wszelkich płyt z tworzyw sztucznych  w stosie, w tym również płyt PC, jest występowanie efektu kumulacji ciepła, jeżeli stos zostanie wystawiony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W wyniku tego zjawiska temperatura wewnątrz stosu może osiągnąć znaczną wartość, przewyższającą temperaturę mięknienia folii maskującej. W rezultacie, może dochodzić do sklejenia się płyt ze sobą, a nawet trwałego wnikania folii maskującej w powierzchnię płyt. To ostatnie zjawisko może wystąpić również wtedy, gdy wykonawca, już po zamontowaniu płyt w konstrukcji nośnej, będzie zbyt długo zwlekał z całkowitym usunięciem folii maskujących (por. MONTAŻ, p. 19).

6) Gdy tylko to możliwe, najlepiej jest przechowywać płyty w pomieszczeniu izolowanym od zewnętrznych warunków atmosferycznych.





OBRÓBKA - CIĘCIE

7) Płyty kanalikowe z poliwęglanu można ciąć piłą tarczową o drobnych zębach lub piłą ręczną prowadzoną pod niewielkim kątem.

8) Podczas cięcia płyta musi być podparta możliwie blisko ostrza i należycie unieruchomiona, by wyeliminować naprężenia i wibracje.

9) Należy usuwać z płyty pył i wióry, stosując np. odkurzacz lub sprężone powietrze.

10) Otwarte końce, powstałe po rozcięciu płyty, należy zabezpieczyć odpowiednią taśmą samoprzylepną, chroniącą przed wnikaniem do kanalików kurzu i insektów.

 OBRÓBKA - WIERCENIE

11) Otwory w pytach kanalikowych z poliwęglanu można wiercić za pomocą typowych wierteł krętych do metalu lub wierteł widiowych.

12) Podczas wiercenia płyta musi ściśle przylegać do podłoża. 

13) Nie wolno wiercić otworów bliżej niż 40mm od brzegu arkusza (formatki).

 MONTAŻ

14) Do zamontowania płyt kanalikowych z poliwęglanu można użyć wielu rozmaitych, występujących na rynku systemów mocowania.

Przed montażem należy wszelkie uwagi zawarte w niniejszej instrukcji skonfrontować ze szczegółową instrukcją montażową dotyczącą konkretnie zastosowanego systemu.

15) Mocowanie płyt kanalikowych powinno być ostatnią operacją montażu. Konstrukcja nośna powinna być wtedy w pełni przygotowana (wszelkie elementy składowe danego systemu na swoich właściwych miejscach; środki zabezpieczające konstrukcję nośną, tzn. Impregnaty do drewna lub powłoki ochronne, o ile zostały zastosowane - całkowicie utwardzone).

16) DOPUSZCZALNE ROZSTAWY PODPÓR ZALEŻĄ OD GRUBOŚCI PŁYTY, WIELKOŚCI OBCIĄŻENIA I SPOSOBU MOCOWANIA. PRZY DOBIERANIU ROZSTAWU PODPÓR NALEŻY KORZYSTAĆ ZE SZCZEGÓŁOWYCH WYKRESÓW I TABEL OPRACOWANYCH PRZEZ PRODUCENTÓW PŁYT.

17) Nie montować płyt uszkodzonych w transporcie lub w czasie obróbki.

18) Poliwęglanowe płyty kanalikowe typu „Longlife” posiadają warstwę ochronną UV tylko po jednej stronie. Strona ta pokryta jest folią maskującą z licznymi nadrukami (m.in. uwagami na temat składowania, obróbki, montażu itp.). Folia maskująca po stronie nieodpornej na UV nie posiada nadruków.

19)  Tuż przed montażem należy oderwać folię maskującą (z obu powierzchni płyty) na odległość około 50mm od brzegów formatki. Pełnego usunięcia folii maskujących dokonać niezwłocznie po zakończeniu montażu (por. SKŁADOWANIE, p. 5).

20) Płyty należy instalować tak, aby żeberka przebiegały zgodnie z kierunkiem spadku dachu (płaszczyzna żeberek - pionowa), co zapewni lepsze odprowadzanie kondensatu.

21) Kanaliki muszą być zabezpieczone przed wnikaniem kurzu i insektów oraz przed nadmiarem wilgoci. Właściwe uszczelnienie górnego i dolnego brzegu formatki pokazano na rys.

Górny brzeg płyty powinien być szczelnie zamknięty; w tym celu stosuje się samoprzylepną, nieprzepuszczalną (pełną) taśmę HDPE lub aluminiową o szerokości dopasowanej do grubości płyty.

Dolny brzeg płyty zabezpiecza się samoprzylepną taśmą HDPE paro przepuszczalną (o odpowiedniej szerokości). Nie przepuszcza ona kurzu i insektów, pozwala natomiast powietrzu wnikać i uchodzić z kanalików, dzięki czemu następuje wyrównanie prężności pary wodnej w powietrzu zgromadzonym w kanalikach i powietrzu zewnętrznym. Proces ten nie pogarsza własności izolacyjnych płyty. Umożliwia również odpłynięcie kondensatu.

22)  Brzegi płyty umiejscowionych na szczególnych połaciach dachu, takich jak okapy, kalenice i wezgłowia, oprócz zabezpieczenia odpowiednimi taśmami, wymagają także zastosowania profilu aluminiowego „F” lub poliwęglanowego „U” i uszczelnienia silikonem.

23)  Upewnić się, że uszczelki, środki uszczelniające i inne materiały pomocnicze użyte przy instalacji nie oddziaływają szkodliwie na płyty.

24) Należy zapewnić właściwą głębokość osadzenia płyty w profilu mocującym (min. 20mm). Należy pamiętać, żeby co najmniej jedno żeberko było osadzone i zaciśnięte  w profilu systemu nośnego.

25) Z uwagi na rozszerzalność płyt poliwęglanowych, która jest zazwyczaj większa niż w przypadku pozostałych materiałów występujących w konstrukcji, płyty nie można osadzać zbyt ściśle. Instalacja bez wystarczającego luzu zaowocuje naprężeniami cieplnymi i wyboczeniami! W praktyce wymagany luz dylatacyjny można ocenić na 3,5mm na każdy metr długości lub szerokości formatki. Podobnie, by zapewnić płytę swobodę ruchów dylatacyjnych związanych ze zmianami temperatury podczas eksploatacji, w przypadku arkusza o długości 2000mm wiercone otwory powinny mieć średnice co najmniej o 6mm większą od średnicy trzpienia śruby mocującej, a otwory na podkładki grzybkowe - średnicę minimum 18mm. Każde kolejne 1000mm długości arkusza wymaga zwiększenia średnicy otworu o dalsze 2,5mm.

24) Nie wolno mocować i zaciskać płyt zbyt silnie, gdyż odbierze im to swobodę dylatacji, wywierającą niekorzystny wpływ na konstrukcję.

25) Na płatwiach okapowych oraz w miejscach występowania dużych obciążeń wiatrowych konieczne są dodatkowe mocowania. Do tego celu służą podkładki grzybkowe z poliamidu (rys. 7). Również w tym przypadku nie wolno dokręcać śrub zbyt mocno.

26) Maksymalne wystawianie końca płyty, płatew okapowych, powinno wynosić 50-60mm. Zapewni to prawidłowy spływ wody deszczowej do rynny.

KONSERWACJA

29) Zalecane jest okresowe czyszczenie płyt podczas eksploatacji.

30) Do mycia używać letniej wody z dodatkiem łagodnych środków czyszczących stosowanych w gospodarstwie domowym i gąbki.

31) Nie szorować płyt szczotkami lub ostrymi przedmiotami. Unikać środków ściernych i silnie alkalicznych.

32) Unikać kontaktu zabezpieczonej przed UV powierzchni płyt z rozpuszczalnikiem butylowym lub alkoholem izopropylowym. Pamiętać, że środki czyszczące i rozpuszczalniki nadające się do czyszczenia poliwęglanu mogą nie być bezpiecznie dla powierzchni pokrytej warstwą absorbera UV. W wątpliwych przypadkach przeprowadzić uprzedni test środka czyszczącego na próbce płyty lub zasięgnąć porady u swego dostawcy.

Zawarte tu informacje zostały przedstawione w dobrej wierze i z przekonaniem, że są one prawidłowe. Wszelkie zalecenia odnośnie stosowania omówionych produktów są bez gwarancji, gdyż warunki eksploatacji i montażu pozostają poza kontrolą sprzedawcy. Każdy użytkownik powinien upewnić się, czy dany produkt nadaje się do zamierzonego celu i czy warunki, w jakich będzie on stosowany, są właściwe.

 


GALERIA

DO POBRANIA

Instrukcja montażu płyt kanalikowych: